بدون ویرایش

 چند روز پیش با یکی از دوستام درباره زندگی صحبت می کردیم اینکه آیا در قرن بیست و یکم هم با وجود این همه فیلم و کتاب و چه می دونم تجربه مکتوب و غیر مکتوب لازمه که آدم همه چیز رو خودش تجربه کنه .دوستم معتقده که تجربه های شخصی خیلی مهم ترند و نباید منتظر موند که مثلا در مورد  عشق ؛ دوست داشتن و به طور کلی زندگی؛ فیلمسازها و نویسنده ها برای ما نسخه بپیچند .به نظر او یک سفر کوتاه  چنان اثری روی روح و روان آدم میگذاره که ساعتها تصویر و صدا و خواندن نمی تونن جاش رو بگیرن ...

 این حرفها کلی من و به فکر انداخت  و به اثری که این همه از کتابها و فیلمها گرفتم شک کردم .اثراتی که همشون رو قطعی می دونستم و باورشون داشتم...